Zie, hoe groot de liefde van de Vader is!

Of het ons bewust is of niet, wij zijn allen op weg naar het hart van de Vader. En de H. Augustinus spreekt ons uit het hart, wanneer hij op zijn bekeringsweg bidt: Onrustig is ons hart, totdat het rust vindt in U, o God!

Wanneer wij de bonte en veelvormige levensverhalen van de heiligen beschouwen, dan ontmoeten wij er die al van kindsbeen af hun plaats hebben gevonden aan het hart van de Hemelse Vader, en andere die pas na vele dwalingen of omwegen, zoals bijvoorbeeld de H. Paulus, het liefdevolle vaderhart en het ware geloof hebben ontdekt. En menig mensenkind dat over deze door doornen en distels bezaaide aarde wandelt, vindt pas in zijn laatste levensuur thuis bij het reddende anker van het goddelijke vaderhart.

Nu stelt zich de beslissende vraag: Hoe vinden wij de weg naar het hart van de Vader, of beter, hoe vindt de Vader de weg naar ons hart?

Hierop geeft Jezus in het evangelie een heel duidelijk antwoord, dat voor elk kind begrijpelijk is: Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij! (Joh 14,6)

En verder verklaart de Heiland: Als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden, mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen. (Joh 14,23)

Daarmee wil Jezus zeggen, dat God Zelf op weg gaat naar ons, wanneer wij ons maar van ganser harte naar Hem verlangen, Hem liefhebben en onze wil met de Zijne verenigen.

Zo bouwen wij Hem als het ware een gouden hemelladder, waarlangs Hij in ons arme mensenhart kan afdalen, om er de troon van Zijn heerlijkheid op te richten.

Want de glorie van God is de levende mens, zegt de H. Ireneüs.

Het mooiste voorbeeld op deze weg van de vereniging met God is ons de allerzaligste Maagd Maria, die door haar grote liefde en verlangen de Verlosser in haar maagdelijke schoot heeft doen neerdalen.

Tegelijk is de Moeder Gods ook de grote middelares van de genaden, die ons naar haar geliefde Zoon leidt. Want door Maria komen wij tot Jezus, en door Jezus, die Zich voor ons tot brug heeft gemaakt, tot de Hemelse Vader.¹

¹ Omdat de wereld door de zonde doornen en lijden heeft voortgebracht en deze stroom voortbruist als een stormachtige zee, heb Ik jullie de brug gegeven, opdat jullie niet verdrinken. (…) Maar dat Mijn Zoon Zich voor jullie tot brug heeft gemaakt, is niet genoeg om het leven te verkrijgen – jullie moeten ook deze weg over de brug volgen. (Uit: Der Dialog, Caterina von Siena, Ein Gespräch mit Gott über Seine Vorsehung, Kleinhain 2017, blz. 52–53, 100)

Toen in een schoolklas de vraag werd gesteld: Waar woont de lieve God?, meldde zich een klein meisje, de dochter van een arts, en verklaarde heel vastberaden, aan haar eigen papa denkend: De lieve God, onze Hemelse Vader, woont in de hemel, maar Zijn praktijk heeft Hij op aarde. Dit kleine meisje heeft werkelijk de spijker op de kop geslagen, want sinds de zondeval is onze aarde veranderd in een reusachtig ziekenhuis.

Hoe troostrijk is het te weten dat onder al die door de erfzonde aangestoken „patiënten” de goddelijke arts zelf leeft en werkt, om Zijn zwaar gewonde kinderen met de meest uitgelezen en kostbaarste „behandelingen” voor het eeuwige leven te genezen en naar huis te halen. Met alles wat ons dit aardse leven aan schoons en vreugdevols schenkt, maar ook met wat zwaar is en op de proef stelt, past de goddelijke hoofdarts Zijn bijzondere therapieën toe; door Zijn goedertieren voorzienigheid, die ons op elk ogenblik liefdevol omvat, reikt Hij ons de beste heils- en heiligingsmiddelen voor lichaam en ziel aan.

De belangrijkste instelling in dit grote ziekenhuis van de wereld is de heilige katholieke Kerk, die onze Heer Jezus Christus zelf heeft gesticht en aan wie Hij al Zijn verlossingsverdiensten heeft toevertrouwd.

Zij is als een nieuwe hof van Eden, waarin de borrelende bron van de heilige sacramenten zich in een zevenvoudige genadestroom over de hele wereld uitgiet. Wie uit deze goddelijke bron ijverig put, ontvangt overvloedige genade om de uitdagingen van het dagelijks leven goed te doorstaan en ook de aanvechtingen van de duivel, wiens onbedwingbare haat en nijd de liefde tussen God en de mens niet kan verdragen, zegevierend te overwinnen.²

Met tedere herdersorg sprak God de Vader eens tot de H. Catharina van Siena:

² Zie 1 Petr 5,8-9.

³ Der Dialog, blz. 359.

God wil de zielen tot heiligheid leiden. Daarom laat Hij de menselijke samenleving bestaan, ondanks de worm die aan haar knaagt door zoveel zielen die Zijn naam lasteren en Zijn geboden minachten. In Zijn goedertieren voorzienigheid leidt Hij voor allen die Hem liefhebben en Hem vertrouwen, zelfs het kwaad dat in de wereld gebeurt, ten goede. In de hele wereld laat Hij geen gebeurtenis toe en duldt Hij geen kwaad, zonder dat daardoor de voortgang van de zielen wordt bevorderd.

God zorgt voor Zijn prachtig gebouwde wereld, en zonder moeite kan Hij duizend andere, machtigere en mooiere bouwen. Maar wat Zijn gedachten veel meer bezighoudt, wat Zijn hart vooral raakt en de hemel vreugdevol beweegt, dat zijn de zielen, dat is de bewaarde of herwonnen onschuld, een daad van liefde, het besluit van een ziel om zich geheel aan de Heer te schenken, een zucht van verlangen naar Zijn hart, een gebed. Wanneer dit verlangen van de Hemelse Vader in ons hart een liefdevol antwoord vindt en de dorst naar Zijn eer en de redding van de zielen ons leven steeds meer zin en doel geeft, dan hebben wij de schoonste en diepste grond tot ware vreugde. Want door deze gezindheid wandelen wij als het ware in de voetsporen van Jezus, voor wie de eer van de Vader en het heil van de zielen de hartslag van Zijn hele godmenselijke leven waren.⁴

⁴ Zie Joh 4,32-34: Mijn spijs is, de wil te doen van Hem die Mij gezonden heeft. De wil van de Vader echter is het heil van de mensen, de redding van de wereld. Aan deze zorg voor het heil mee te werken door gebed en offer, noemt de H. Catharina van Siena zielen eten of zielen verslinden … Dat betekent dat de zorg voor het heil van de naaste tegelijk de eigen ziel ten goede komt en haar voedt, omdat deze zorg diep beantwoordt aan de goddelijke wil van de Vader. (Ibid. blz. 171)

De H. Hilarius van Poitiers zegt dat het grote werk van Christus was, de Vader bekend te maken. In de Bergrede spreekt Jezus 17 keer over de Vader, in het hele Matteüsevangelie 47 keer, bij Johannes 115 keer, daarvan 43 keer in de afscheidsredes.

In dienst van dit grote werk van Christus staat ook de opdracht die Moeder Eugenia van de Hemelse Vader zelf heeft ontvangen: de mensen mee te delen hoe groot het verlangen van de Vader is, om door al Zijn schepselen erkend, bemind en geëerd te worden.

Jezus is één in wezen met de Vader, wiens goedheid en liefde Hij op de volmaaktste wijze weerspiegelt.

Wanneer wij willen weten of ons vaderbeeld zich in een goede richting beweegt, dan moeten wij ons alleen afvragen of wij in het leven en het handelen van Jezus de barmhartige liefde van de Hemelse Vader herkennen?

Zelfs de leerlingen van Jezus moesten stap voor stap de waarheid over het wezen van de Vader veroveren, wat zich niet in de laatste plaats uitdrukt in het smachtende verzoek van de H. apostel Filippus: Heer, toon ons de Vader! En Jezus antwoordt hem: Filippus, wie Mij ziet, ziet de Vader. (Joh 14,8-9)

En toen de leerlingen hun Meester zagen bidden, ontstond in hen het innige verlangen om op gelijke wijze tot de Vader te bidden. Uit dit verlangen komt hun bede voort: Heer, leer ons bidden! (Lk 11,1)

En Jezus leidt hen in het grote gebed des Heren in, dat tot op de huidige dag uit de harten van ontelbare christenen tot het hart van de Vader opstijgt.

In de voetsporen van de apostelen en de eerste christenen, die de klank van de stem van Jezus hoorden, Zijn gelaatsuitdrukking en lichaamshouding mochten zien wanneer Hij het Onze Vader bad, mogen wij opnieuw ontdekken, wat voor een teder, groot en boven alles verheven Vader wij hebben.

In deze zin zegt de H. Johannes Cassianus († 435): Het Onze Vader is een opzien tot God alleen, een groot vuur van liefde. De ziel smelt erin, verzinkt in de heilige liefde en onderhoudt zich met God als met de eigen Vader, zeer vertrouwelijk, in bijzondere, tedere kinderlijke liefde.

Toen de kleine H. Theresia van het Kind Jezus eens helemaal in haar gedachten verzonken met een naaiwerk bezig was, kwam haar zuster Celine en vroeg: Waaraan denkt u? En deze antwoordde: Ik mediteer over het Onze Vader. Het is zo mooi, de lieve God Vader te noemen! En in haar ogen glansden tranen.

Deze innige betrekking van de H. Theresia tot haar Hemelse Vader toont zich ook in een brief aan haar zuster Agnes, waarin zij schrijft: God is tederder dan een moeder!

En in een brief aan Moeder Marie de Gonzague schrijft zij: Soms, als ik geestelijk in zo’n grote dorheid ben dat ik onmogelijk een gedachte kan vinden die mij met de lieve God verenigt, bid ik heel langzaam een Onze Vader en daarna een weesgegroet. Dan vind ik die gebeden heerlijk, zij geven mijn ziel veel meer voedsel dan wanneer ik ze honderd keer vlug achter elkaar zou hebben gebeden.

Wij mogen er ons van bewust zijn dat wij ons in het eerbiedig bidden van het Onze Vader in de armen van de Hemelse Vader vluchten, die ons met Zijn alomvattende vaderlijke liefde en gezag beschermt tegen de aanvallen van het kwaad, zoals wij Hem aan het einde van het Onze Vader bidden: … verlos ons van het kwade. Zo heeft het kostbare gebed van de Heer ook een uitstekende exorcistische werking, zoals dat al door vele priesters die in de bevrijdingsbediening werkzaam zijn en door talrijke christenen werd bevestigd.¹²

¹² Zie Maria, das Zeichen der Zeit, 3e kwartaal 2023.

En wanneer wij na het bidden van het Onze Vader ook de Moeder Gods met het Wees gegroet begroeten, dan zetten wij als het ware de kroon op deze genadevolle werking.

Samen met Jezus heeft Moeder Eugenia haar leven opgeofferd voor de eenheid van de zonen en dochters in het huis van de Vader. Hoe had zij dit beter kunnen doen dan met Maria, de Koningin van de Eenheid? Haar leven was getekend door de aanwezigheid van deze beminnelijke Moeder: zij was het die haar had geholpen de eerste stappen van haar leven te zetten. Naarmate zij groeide, merkte zij geleidelijk dat zij deze hand steeds steviger moest vasthouden om hindernissen te overwinnen en veilig op de weg van de Heilige Geest te kunnen gaan. Op een dag was het haar alsof zij deze hand weer zo levend aanraakte, en zij voelde zich in een licht geleid, zo onmetelijk als zij het nog nooit eerder had gezien, en zij vond zich als in een nieuwe wereld: de hemelse Moeder leidde haar heel zachtjes en leerde haar de Vader, de Zoon en de Heilige Geest te erkennen. Onbegrijpelijk geheim …!

De heiligste Moeder zei tot haar: Zie, u behoort tot onze familie. Moeder Eugenia wist niet meer of zij in de hemel of op aarde was. Dit inzicht heeft zich diep in haar ziel gegrift. Nu wist zij hoe men tot deze eenheid kon komen. Wat het ook kost:

Wanneer de H. Paulus ons oproept, de Hemelse Vader altijd dank te zeggen, dan doet hij dat omdat hij weet dat oprechte dank God hoogst welgevallig is en tegelijk ontelbare nieuwe geestelijke en lichamelijke weldaden over de dankbare ziel afroept. Bij de dankbaarheid voor alles wat de Hemelse Vader dag na dag schenkt, voegen zich vreugde en tevredenheid. Dankbaarheid, vreugde en tevredenheid zijn als het ware „zusters”, die graag samen door dit leven gaan en bij God en de mensen welgevallen vinden. Zelfs een mens die door zonden en zorgen verbitterd is, kan deze drie „zusters” op de duur niet weerstaan, wanneer hij hen op zijn weg tegenkomt, want deze „drie” zijn „aanstekelijk”.

Voor alles wat vreugdevol en mooi is, danken valt ons nog relatief gemakkelijk, maar hoe staat het met onze dank, wanneer God ons door kruis en lijden op de proef stelt en onze gebedswensen schijnbaar niet verhoort?

Tot de H. Mirjam van Abellin, die door ontelbaar veel lijden en vervolgingen werd getroffen, sprak eens de Moeder Gods: Mirjam, wees altijd tevreden met uw lot, ook al moet u lijden. De goede God zal u altijd het nodige zenden.

De H. Lodewijk Maria Grignion de Montfort zegt: Wie zal het ooit verklaren, wie zal het ooit kunnen bevatten, welke eeuwige schat van glorie één enkel ogenblik van een gewillig gedragen kruis in ons teweegbrengt?

Het kruis blijft geen mens op deze wereld bespaard, want het kruis is de brug die ons over de afgrond van deze wereld naar de hemel voert.

Door het kruis wil God hen die Hem niet liefhebben, tot Zich trekken, hen die Hem niet genoeg liefhebben, dichter tot Zich trekken, en hen die Hem liefhebben, volledig met Zich verenigen.

Wanneer ook wij de raad van de Moeder Gods aan de H. Mirjam opvolgen en steeds tevreden zijn, door ja te zeggen tegen de goddelijke wil en al Zijn toelatingen met een dankbaar „fiat”, dan zal God alle situaties van ons leven ten goede leiden. (Zie Rom 8,28)

Wij kunnen ons niet voorstellen welke grote vreugde en eer wij de Hemelse Vader bewijzen, wanneer wij met kinderlijk vertrouwen ons leven, ons bidden en ons offeren aan Zijn goedertieren vaderzorg overgeven.

Toen de H. Gertrudis eens aan Jezus de vraag stelde, waarom Hij niet alle gebeden verhoort, gaf Hij haar het volgende antwoord: Geliefde dochter, wanneer Ik uw gebeden en wensen soms niet verhoor, geschiedt dat alleen om u te gelegener tijd nog meer te schenken. In uw menselijke zwakheid kunt u niet erkennen wat voor u het voordeligst is.

Wanneer wij God in onze menselijke kortzichtigheid om een „schorpioen” vragen, zal Hij ons die wens zeker niet vervullen, want Hij zal ons niets geven wat ons tot schade is. Maar zoals het katholieke geloof leert, mogen wij er volkomen zeker van zijn dat elk gebed, hoe klein ook, door onze beschermengel tot de troon van God wordt gedragen en als genaderegen verandert en op ons en op allen voor wie wij bidden, terugvalt.